POChP to choroba, która budzi jednoznaczne skojarzenie z paleniem tytoniu. Trzeba natomiast wiedzieć, że zachorować mogą również osoby, które nigdy nie używały wyrobów tytoniowych, ale za to np. były narażone na oddychanie zanieczyszczonym powietrzem. Co to jest POChP? Jakie daje objawy? Czy można ją wyleczyć? Zajrzyj do naszego artykułu.

POChP: co to oznacza?

POChP to akronim Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc. Jest to choroba układu oddechowego, charakteryzująca się trwałym ograniczeniem przepływu powietrza przez dolne drogi oddechowe, powodująca nieodwracalne uszkodzenie miąższu płucnego i naczyń płucnych.

W przebiegu POChP obserwuje się postępujące objawy, takie jak kaszel, duszność czy odkrztuszanie plwociny. Jest to choroba o globalnym zasięgu – liczbę chorych szacuje się na 380 milionów, w tym około 2 milionów w Polsce.  

To jest ważne:

Według prognozy Światowej Organizacji Zdrowia, do 2030 roku POChP będzie trzecią najczęstszą przyczyną umieralności.

Kto choruje na POChP?

POChP nieprzypadkowo jest kojarzona z osobami używającymi wyroby tytoniowe. Aż 9 na 10 przypadków Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc ma bezpośredni związek z nikotynizmem oraz biernym paleniem.

Niepokojące jest natomiast to, że pomimo spadku liczby osób palących wyroby tytoniowe, POChP wciąż jest globalnym zagrożeniem dla zdrowotności. Za główną przyczynę uznaje się niską jakość powietrza. Smog, a dokładnie zawarte w nim pyły zawieszone i tlenki azotu, to jedne z najważniejszych czynników chorobotwórczych.

W grupie ryzyka POChP znajdują się także osoby narażone na zapylenie oraz wdychanie aerozoli chemicznych w swoim środowisku pracy. Można tutaj wskazać na przedstawicieli takich zawodów, jak górnik, hutnik, rolnik, mechanik samochodowy, sprzątaczka, pracowników budowlany, operator maszyn, fryzjer czy kosmetyczka.

Więcej o tym, co to jest  POChP i co wywołuje tę chorobę, przeczytasz na stronie internetowej https://oddychajmy.pl/video/pochp-co-to-za-choroba/.

Jakie są objawy POChP?

POChP to choroba, która może przez długi czas nie dawać żadnych specyficznych objawów. Ważne jest zatem, aby osoby znajdujące się w grupie ryzyka, a mające powyżej 40 lat, zwracały baczną uwagę na wszelkie niepokojące czy nietypowe symptomy mogące budzić podejrzenie POChP.

Do typowych objawów Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc zaliczymy:

• Przewlekły kaszel– zwłaszcza niemający charakteru napadowego, nasilający się rano i wieczorem oraz utrzymujący się w ciągu dnia.
• Duszność– może to być objaw towarzyszący w trakcie i po wysiłku fizycznym, jak i pojawiający się w fazie spoczynkowej.
• Odkrztuszanie plwociny, czyli gęstej wydzieliny z płuc, czasami o ropnym charakterze.
• Obniżona tolerancja wysiłku– osoby chore na POChP często obserwują u siebie wyraźne pogorszenie kondycji, wolniejszą regenerację, a w zaawansowanym stadium choroby także trudności z wykonywaniem czynności dnia codziennego, co prowadzi do stopniowego uzależniania się od pomocy innych.

To jest ważne:

POChP to nie tylko częsta przyczyna umieralności, ale także inwalidztwa i przedwczesnego przerwania aktywności zawodowej. Choroba może mieć przy tym bardzo negatywny wpływ na psychikę – istnieje związek między POChP a depresją.

Co robić w przypadku podejrzenia POChP?

Wiedząc, co to jest POChP i jakie mogą być konsekwencje choroby, nie należy przechodzić obojętnie nad jej objawami, które z czasem mogą się nasilać. Każda osoba, która podejrzewa, że może chorować na POChP lub inną chorobę układu oddechowego, powinna jak najszybciej skonsultować to z lekarzem pierwszego kontaktu.

Diagnostyka w kierunku potwierdzenia lub wykluczenia POChP bazuje na specjalistycznych badaniach, takich jak spirometria (badanie funkcji układu oddechowego), pletyzmografia (badanie funkcji płuc), RTG klatki piersiowej, echo serca, EKG czy ergospirometria (test wysiłkowy z oceną pracy płuc i serca).

W przypadku zdiagnozowania POChP, choremu zostanie zaproponowane odpowiednie leczenie. Choć POChP nie można wyleczyć, to choroba poddaje się zarówno leczeniu, jak i profilaktyce.

Właściwie dobrana terapia ma na celu zmniejszenie nasilenia objawów, dając choremu szansę zachowania samodzielności i utrzymania relatywnie dobrego komfortu życia.